Chaos na de toxische breuk?

We snappen het. Punt. Ook als verder niemand anders het snapt, en je geen zin meer hebt om het uit te leggen. Je werd belogen, bestolen en bedrogen, en niemand waarschuwde je.

Ook nu houden de meesten liever hun handen ervan af, zogezegd om je ruimte te geven. Je weet nog niet eens of je het narcist, borderline of gewoon ‘toxisch’ moet noemen – je hebt het te druk met overleven.

De buren willen zich niet mengen, je wilt je moeder niet belasten, je beste vriend snapt er niks van, de rest lijkt gekaapt of houdt de kerk in het midden. De huisarts blijft neutraal, een psy voelt te zwaar of te eng.

Maar net nu heb je iemand nodig die niet oordeelt: wel naar je verhaal luistert, je praktisch helpt en mentaal ondersteunt. En vooral niet de ramptoerist uithangt tussen de brokstukken van wat ooit je toekomst zou zijn.

Je coach herkent dit als geen ander. Geen oordeel, geen preek, geen ‘had-je-maar’. Gewoon een uitgestoken hand, een arm om je schouder en iemand die dit pad al bewandeld heeft.

Je kúnt hier echt uitkomen. Sterker, wijzer en vrijer dan je ooit had durven dromen.